ت مثل تسلسل

چسب زخمی به روی زخم تنهایی ات بگذار و ادامه بده

در جایی که هیچ محبتی نیست

فرصت طلب باش و تمامی خارها را جمع کن!

از چاله چوله های ذهن که گذشتی

و لنگ لنگان که به انتهای راه رسیدی

تازه می فهمی که آخر همان اول است

بی کم و کاست !

صبح را با یک لیوان شیر سربکش

کفشهایت را درنیاورده از نو بپوش و

با لبخندی از جنس خدا بازهم ادامه بده.